De terugkeer
Elf Olympische medailles. Dat is wat Allyson Felix heeft. Het meeste voor elke Amerikaan in de trackgeschiedenis. Vijf spellen. Vijf pogingen. Je stopt niet zomaar als je zo’n drive hebt. In ieder geval niet van de ene op de andere dag.
Met pensioen gaan neemt de concurrentiekriebels niet weg. Het verandert het toch.
Voor Felix verschoof het doel. Niet langer over het jagen op hardware. Het werd een kwestie van capaciteit. Wat kan het lichaam nog? Waar breekt de geest? Die nieuwsgierigheid leidde vorige maand tot een massale aankondiging. Ze is veertig jaar oud. Ze komt uit pensioen. De Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles zijn het doel.
Ze vertelde presentatoren Abigail Cuffey en Amanda Fucci op The Huddle dat ze het gewoon moest weten.
“Ik was heel nieuwsgierig: wat is er op mijn leeftijd mogelijk? En hoe ver kan ik dingen pushen?”
De mentaliteit veranderde. Ze scheidde haar waarde van haar medailles. Dit is belangrijk. Zonder die verschuiving zou de comeback waarschijnlijk niet bestaan. Ze zegt dat het interne werk essentieel was. Identiteit vinden buiten de baan.
‘Als ik dat niet had gedaan, denk ik niet dat ik dit überhaupt zou kunnen doen’, zei ze. Het gevoel nu? Vrede. Opwinding ongeacht het resultaat. Ze leerde dat het scorebord haar waarde niet definieert.
Ander lichaam. Nieuwe regels.
Ze had er maanden over nagedacht. Toen klikte het. Eén dag op het circuit. De training voelde goed. Vol vertrouwen. Ze was gescheurd. Openbaar maken of stil houden? Ze besloot te kijken of ze het in zich had.
Actief is ze sinds haar pensionering in 2021. Tennis. Pilates. Diverse experimenten. Nu stelt ze de focus in. Maar het plan is niet 2012. Ze is ouder. Technologie is nieuwer. Ze stelt zich er in realtime kwetsbaar over op. Leren terwijl ze gaat.
“Op deze leeftijd wil ik er echt over nadenken om vriendelijker voor mijn lichaam te zijn”, merkte ze op. De aanpak is zachter. Slimmer.
Je kunt het proces volgen op de podcast die ze samen met haar broer Wes host. Het is rauw. Het ontvouwt zich nu.
Vechten voor moeders
Haar pleidooi is net zo serieus als het sprinten. Ze pleit al lang voor zwangerschapsbescherming voor atleten. De vooruitgang is reëel, maar langzaam. Betaald verlof om gezinsredenen bestaat slechts in ongeveer een kwart van de Amerikaanse staten. Nog steeds. De cultuur veranderde.
Ze ziet vrouwelijke atleten kinderen krijgen op het hoogtepunt van hun carrière. Het gebeurt nu meer. Er is steun. De kinderkamer op de Spelen van Parijs van 2024 was ongelooflijk. Een zichtbare verandering. Maar ze wil dat het gestandaardiseerd wordt. Over alle sporten heen. Niet alleen een leuk gebaar.
“Dat is een gebied waarop ik zo hoopvol ben. Ik denk dat er nog meer werk is rond het ondersteunen van de systemen en de manieren waarop we een stap verder kunnen gaan.”
Er moet nog meer gedaan worden. Natuurlijk. Maar de deur staat open. Felix loopt er doorheen. Beiden als moeder. En een concurrent.
